Archiwum Państwowe w Poznaniu - Słownik imion średniowiecznych

Adalbertus → Wojciech

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Agatha → Agata

53/1461/0/1/16 (obiekt nr 6)

Przemysł (I), książę Polski, zezwala Agacie – opatce klasztoru w Łubnicy, lokować na prawie niemieckim wsie Ołobok, Ochędzin (Ochandino), Mieleszyn i Skomlin. Mieszkańców tych wsi zwalnia od podatków, a także częściowo od jurysdykcji książęcej.

Albertus → Albert

53/5836/0/-/1

Jan i Wojciech, synowie Czechosława z Galewa, dają Marcinowi ze Staniewa i jego sukcesorom swoją dziedziczną wieś Radlin w celu lokowania jej na prawie niemieckim (średzkim) i nadają jej mieszkańcom 9 lat wolnych, po których nakazują im dawać corocznie do dworu czynsz w postaci 2 miar pszenicy, 4 miar żyta i 6 miar owsa oraz wiardunku obiegowych pieniędzy srebrnych, wspomnianego Marcina jako zasadźcę mianują dziedzicznym sołtysem w tej wsi i dają mu tam w wolne posiadanie co siódmy łan i dwie działki z czynszami i pożytkami oraz prawo pobudowania tam młyna, posiadania karczmy, jatki rzeźnickiej i piekarni i sprzedawania płótna, dają mu także co trzeci denar od jego sądów oraz prawo skazywania na terenie tej wsi na ścięcie i obcięcie członków ciała, zażalenia od jego wyroków mają być rozstrzygane przez innego wójta według prawa niemieckiego, pozwalają sołtysowi i jego sukcesorom na jego terenie polować na zające, kuropatwy i cietrzewie oraz łowić ryby, na wszystkich mieszkańców nakładają obowiązek przyprowadzania wozu z dwoma końmi na wszystkie wyprawy dziedzica, kościołowi dają dwa wolne łany.

Ambrosius → Ambroży

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Andrea → Andrzej

53/1461/0/1/16 (obiekt nr 8)

Viola, księżniczka kaliska i rudzka, wraz z synem Władysławem, kasztelanem krakowskim, zezwalają lokować wsie Łubnica i Konarzew na prawie średzkim.

Arcanboldus → Arkanbold

Arcanboldus castellanus Kalisiensis – Arkanbold kasztelan kaliski

1461/0/1/16 (obiekt nr 5)

Przemysł (I) i Bolesław (Pobożny), książęta Polski, nadają klasztorowi cysterek w Ołoboku prawo wolnego targu w Łubnicy i w Ołoboku, a czterem wsiom, których usytuowanie dokładniej określają – nadają wolności i zezwalają lokować je na prawie średzkim.

Artungus → Artung

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Baldevinus → Baldwin

53/1457/0/1/30

Władysław, książę Polski, oznajmia, że zwalnia braci i ludzi klasztoru (cystersów) w Obrze od wszelkich powinności służebnych na rzecz księcia.

Beniamin → Beniamin

53/905/0/1.1/1

Przemysł II, książę wielkopolski, daje biskupowi poznańskiemu Janowi Herbutowi i kapitule katedralnej poznańskiej wieś książęcą Stęszewko („Stosewo”) i część wsi Młodasko („Mloda”), z wszystkimi prawami, pożytkami i wolnościami, jakie mają inne wsie kościoła katedralnego poznańskiego, natomiast uzyskaną od biskupa w wyniku tej zamiany wieś dotąd kościelną Krosno, leżącą nad rzeczką Mosiną, z takimi samymi prawami, przy poparciu biskupa i kapituły poznańskiej daje Mikołajowi [Przedpełkowicowi], wojewodzie kaliskiemu w dziedziczne posiadanie.

Benyamin → Beniamin

53/1459/0/1/1

Przemysł II, książę Wielkopolski i krakowski, transumuje i zatwierdza dokument Bolesława (Pobożnego), księcia gnieźnieńskiego, i Przemysła, księcia poznańskiego z 6 I 1278 dla klasztoru w Paradyżu, z nadaniem wsi na udotowanie przyszłego klasztoru (tj. Wielenia wzgl. Przemętu) i do tej dotacji ze swej strony dołącza wieś Mochy.

Bervoldus → Berwold

53/905/0/1.1/1

Przemysł II, książę wielkopolski, daje biskupowi poznańskiemu Janowi Herbutowi i kapitule katedralnej poznańskiej wieś książęcą Stęszewko („Stosewo”) i część wsi Młodasko („Mloda”), z wszystkimi prawami, pożytkami i wolnościami, jakie mają inne wsie kościoła katedralnego poznańskiego, natomiast uzyskaną od biskupa w wyniku tej zamiany wieś dotąd kościelną Krosno, leżącą nad rzeczką Mosiną, z takimi samymi prawami, przy poparciu biskupa i kapituły poznańskiej daje Mikołajowi [Przedpełkowicowi], wojewodzie kaliskiemu w dziedziczne posiadanie.

Bodonis → Bodo

53/1461/0/1/6

Włodzisław Odonicz, książę kaliski, nadaje wieś Ołobok i wiele innych wsi, które zarazem uzyskują różne wolności od ciężarów prawa książęcego i częściowy immunitet sądowy w celu pobudowania przez siostry reguły cysterskiej klasztoru. Zaś Henryk, arcybiskup gnieźnieński nadaje temuż klasztorowi w Ołoboku dziesięcinę z wsi położonych między strumieniami Ołobokiem i Baryczka.

Bogufalus → Bogufał

domine Bogufalo cantore eiusdem ecclesie – pan Bogufał kantor tego [samego] kościoła

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Bogumilus → Bogumił

53/1457/0/1/30

Władysław, książę Polski, oznajmia, że zwalnia braci i ludzi klasztoru (cystersów) w Obrze od wszelkich powinności służebnych na rzecz księcia.

Boguphalus → Boguchwał

53/1444/0/1/2

Przemysł I, książę wielkopolski, w sporze między Heklinem, opatem klasztoru w Lubiniu a synami zmarłego Boguszy: Krzyżkiem (abl. Criscone) i Krystynem oraz ich krewniakami z Pożegowa i Tworzymirza (de Torozimirrz) zaprzeczającym, że wieś Cichowo prawem dziedzicznym darowana została temuż klasztorowi, wieś tę przysądza wymienionemu opatowi oraz jego konwentowi.

Bogusko → Boguszko

53/1444/0/1/324

Henryk, książę Śląska, pan Głogowa i królestwa wielkopolskiego potwierdza klasztorowi benedyktynów w Lubiniu wszelkie nadania i wolności przyznane mu przez książąt wielkopolskich Przemysła i Bolesława; ze swojej strony uwalnia klasztor od wszelkich powinności i danin z wyjątkiem „collecta servata pro nobis” oraz od jurysdykcji sądów książęcych – mieszkańców Krzywinia, Święciechowej i wsi klasztornych, a dochody z tego sądownictwa przyznaje opatowi lubińskiemu.

Boguslaus → Bogusław

Boguslaus iudex Kalisiensis – Bogusław sędzia

53/1461/0/1/5

Przemysł II, książę wielkopolski, zatwierdza darowiznę wsi Zajączkowo („Sagenckouo”) przez komesa Stojgniewa, kasztelana rudzkiego, na rzecz opatki Częstobrony i jej klasztoru w Ołoboku wraz z wszelkimi uwolnieniami, jakie Stojgniew dla wsi tej uzyskał, gdy ją otrzymał od Bolesława (Pobożnego), księcia wielkopolskiego.

Bogussa -> Bogusza

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jana i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesięciny.

Szukaj w Archiwach

Bogussius → Bogusz

53/1444/0/1/10

Henryk I, książę śląski, głogowski, wielkopolski oznajmia, że w jego i jego baronów obecności Mojko, syn zmarłego Wojciecha (Alberti), dziedzic wsi Wławie w dystrykcie krzywińskim, darował tę wieś klasztorowi w Lubiniu. Na prośbę Marcina, opata w Lubiniu książę  zatwierdził tę darowiznę i przekazał tę wieś klasztorowi.

Bogutha → Boguta

53/1444/0/1/3

Bolesław Pobożny, książę wielkopolski, na prośbę Jakuba, opata klasztoru w Lubiniu, zatwierdza temuż klasztorowi w transumpcie przywilej d.d. Lubiń, 1181.XII.26 z rozmaitymi immunitetami dla ludności wsi klasztornych, wystawiony przez dziada swego, Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego a następnie wylicza wszystkie wsie i ich przynależności (jeziora, karczmy, cła), które sam nadał temu klasztorowi.

Bolezlao → Bolesław

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jana i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesięciny.

Szukaj w Archiwach

Bonefacius → Bonifacy

53/1444/0/1/1

Dokument podrobiony (rzekomy oryginał), wykonany w połowie XIII w. na imię Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego, który za radą baronów i na prośbę swego kapelana, opata Andrzeja odnowił przywilej wolności, nadany kościołowi Najświętszej Panny Marii i konwentowi benedyktynów w Lubiniu przez jego dziadów i ojca (tj. Mieszka III Starego), dodając szczegółowy immunitet skarbowy i sądowy, tj. zwolnił wszystkie wsie tegoż klasztoru i mieszkających w nich ludzi od ciężarów prawa polskiego, jak stróży, podworowego, powołowego, podymnego, powozowego, narzazu i przewodu, oraz od stawania przed sędziami książęcymi, pozostawiając wobec nich tylko sądy księcia lub opata, za pozwem opatrzonym pieczęcią książęca; wszystko pod warunkiem odprawiania za duszę księcia i jego przodków wieczystych modłów i dwóch mszy tygodniowo; wyliczył także wsie należące do klasztoru i dodał kilka nowych.

Borko → Borko

53/1459/0/1/2

Henryk, książę śląski i pan na Głogowie, przedstawiając okoliczności, w jakich klasztor w Wieleniu stał się właścicielem wsi Starkowo i Poladowo, zatwierdza własności klasztoru odnośnie tych wsi, poddaje klasztor tylko sądownictwu książęcemu i uwalnia go od wszelkich służebności i podatków, obecnych i przyszłych.

Bozatha → Bożęta

53/905/0/1.1/1

Przemysł II, książę wielkopolski, daje biskupowi poznańskiemu Janowi Herbutowi i kapitule katedralnej poznańskiej wieś książęcą Stęszewko („Stosewo”) i część wsi Młodasko („Mloda”), z wszystkimi prawami, pożytkami i wolnościami, jakie mają inne wsie kościoła katedralnego poznańskiego, natomiast uzyskaną od biskupa w wyniku tej zamiany wieś dotąd kościelną Krosno, leżącą nad rzeczką Mosiną, z takimi samymi prawami, przy poparciu biskupa i kapituły poznańskiej daje Mikołajowi [Przedpełkowicowi], wojewodzie kaliskiemu w dziedziczne posiadanie.

Broniss → Bronisz

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Bronis → Bronisz

53/1444/0/1/1

Dokument podrobiony (rzekomy oryginał), wykonany w połowie XIII w. na imię Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego, który za radą baronów i na prośbę swego kapelana, opata Andrzeja odnowił przywilej wolności, nadany kościołowi Najświętszej Panny Marii i konwentowi benedyktynów w Lubiniu przez jego dziadów i ojca (tj. Mieszka III Starego), dodając szczegółowy immunitet skarbowy i sądowy, tj. zwolnił wszystkie wsie tegoż klasztoru i mieszkających w nich ludzi od ciężarów prawa polskiego, jak stróży, podworowego, powołowego, podymnego, powozowego, narzazu i przewodu, oraz od stawania przed sędziami książęcymi, pozostawiając wobec nich tylko sądy księcia lub opata, za pozwem opatrzonym pieczęcią książęca; wszystko pod warunkiem odprawiania za duszę księcia i jego przodków wieczystych modłów i dwóch mszy tygodniowo; wyliczył także wsie należące do klasztoru i dodał kilka nowych.

Cesentha → Częstocha

53/1461/0/1/6

Włodzisław Odonicz, książę kaliski, nadaje wieś Ołobok i wiele innych wsi, które zarazem uzyskują różne wolności od ciężarów prawa książęcego i częściowy immunitet sądowy w celu pobudowania przez siostry reguły cysterskiej klasztoru. Zaś Henryk, arcybiskup gnieźnieński nadaje temuż klasztorowi w Ołoboku dziesięcinę z wsi położonych między strumieniami Ołobokiem i Baryczka.

Cechoslaus → Czechosław

53/5836/0/-/1

Jan i Wojciech, synowie Czechosława z Galewa, dają Marcinowi ze Staniewa i jego sukcesorom swoją dziedziczną wieś Radlin w celu lokowania jej na prawie niemieckim (średzkim) i nadają jej mieszkańcom 9 lat wolnych, po których nakazują im dawać corocznie do dworu czynsz w postaci 2 miar pszenicy, 4 miar żyta i 6 miar owsa oraz wiardunku obiegowych pieniędzy srebrnych, wspomnianego Marcina jako zasadźcę mianują dziedzicznym sołtysem w tej wsi i dają mu tam w wolne posiadanie co siódmy łan i dwie działki z czynszami i pożytkami oraz prawo pobudowania tam młyna, posiadania karczmy, jatki rzeźnickiej i piekarni i sprzedawania płótna, dają mu także co trzeci denar od jego sądów oraz prawo skazywania na terenie tej wsi na ścięcie i obcięcie członków ciała, zażalenia od jego wyroków mają być rozstrzygane przez innego wójta według prawa niemieckiego, pozwalają sołtysowi i jego sukcesorom na jego terenie polować na zające, kuropatwy i cietrzewie oraz łowić ryby, na wszystkich mieszkańców nakładają obowiązek przyprowadzania wozu z dwoma końmi na wszystkie wyprawy dziedzica, kościołowi dają dwa wolne łany.

Censtobrona → Częstobrona

53/1461/0/1/5

Przemysł II, książę wielkopolski, zatwierdza darowiznę wsi Zajączkowo („Sagenckouo”) przez komesa Stojgniewa, kasztelana rudzkiego, na rzecz opatki Częstobrony i jej klasztoru w Ołoboku wraz z wszelkimi uwolnieniami, jakie Stojgniew dla wsi tej uzyskał, gdy ją otrzymał od Bolesława (Pobożnego), księcia wielkopolskiego.

Censtobrona abbatissa de Olobok – Częstobrona ksieni opatka z Ołoboku

Ceslaus → Czesław 

53/1444/0/1/315

Michał Przedpełkowicz, komes, wojewoda kaliski i dziedzic Gostynia za zgodą biskupa poznańskiego Andrzeja, funduje szpital w Gostyniu i przyłącza doń kościół w Starym Gostyniu wraz z jego uposażeniem oraz przekazuje nowo utworzoną prepozyturę opatowi lubińskiemu Marcinowi i dodaje jeszcze do niej Stary Gostyń, młyn zwany „Sktobacz” i połowę jeziora Stybino (także kopie późniejszych potwierdzeń niniejszego nadania wraz z jego transumptami – potwierdzenie wystawione przez Andrzeja, biskupa poznańskiego 1443.07.04 w Poznaniu oraz ekstrakt z ksiąg konsystorskich poznańskich wpisu w 1538.01.30 dokumentu biskupa Andrzeja z 1443 r., zawierającego transumpt nadania z r. 1301.

Clemens → Klemens

53/1461/0/1 (obiekt nr 3)

Bolesław (Wstydliwy), książę krakowski i sandomierski, zatwierdza darowiznę połowy wsi Uszwa (Vsua) na rzecz klasztoru cysterskiego w Ołoboku, dokonaną przez zmarłą już Racławę, wdowę po komesie Klemensie. Nadto darowała ona również połowę żupy bocheńskiej temuż klasztorowi, a druga połowa tej żupy miała przypaść jej córce zwanej „Visenege”, opatce klasztoru w Staniątkach (de Stanetek) po jej śmierci – klasztorowi ołobockiemu. Wspomnianą połowę wsi Uszwa klasztor w Ołoboku może sprzedać lub ustąpić jedynie klasztorowi w Staniątkach.

Conradus → Konrad

53/1459/0/1/2

Henryk, książę śląski i pan na Głogowie, przedstawiając okoliczności, w jakich klasztor w Wieleniu stał się właścicielem wsi Starkowo i Poladowo, zatwierdza własności klasztoru odnośnie tych wsi, poddaje klasztor tylko sądownictwu książęcemu i uwalnia go od wszelkich służebności i podatków, obecnych i przyszłych.

Crisanus → Krzan

53/1459/0/1/1

Przemysł II, książę Wielkopolski i krakowski, transumuje i zatwierdza dokument Bolesława (Pobożnego), księcia gnieźnieńskiego, i Przemysła, księcia poznańskiego z 6 I 1278 dla klasztoru w Paradyżu, z nadaniem wsi na udotowanie przyszłego klasztoru (tj. Wielenia wzgl. Przemętu) i do tej dotacji ze swej strony dołącza wieś Mochy.

Crisco → Krzyszko / Krzyżko

53/1444/0/1/2

Przemysł I, książę wielkopolski, w sporze między Heklinem, opatem klasztoru w Lubiniu a synami zmarłego Boguszy: Krzyżkiem (abl. Criscone) i Krystynem oraz ich krewniakami z Pożegowa i Tworzymirza (de Torozimirrz) zaprzeczającym, że wieś Cichowo prawem dziedzicznym darowana została temuż klasztorowi, wieś tę przysądza wymienionemu opatowi oraz jego konwentowi.

Cristinus → Krystyn

53/1444/0/1/2

Przemysł I, książę wielkopolski, w sporze między Heklinem, opatem klasztoru w Lubiniu a synami zmarłego Boguszy: Krzyżkiem (abl. Criscone) i Krystynem oraz ich krewniakami z Pożegowa i Tworzymirza (de Torozimirrz) zaprzeczającym, że wieś Cichowo prawem dziedzicznym darowana została temuż klasztorowi, wieś tę przysądza wymienionemu opatowi oraz jego konwentowi.

Detlepus → Detlep / Dytrych

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Detvigus → Detwig

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Dirsicius → Dzierżyk / Dzierżko

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Dirsicraius → Dzierżykraj

53/1444/0/1/3

Bolesław Pobożny, książę wielkopolski, na prośbę Jakuba, opata klasztoru w Lubiniu, zatwierdza temuż klasztorowi w transumpcie przywilej d.d. Lubiń, 1181.XII.26 z rozmaitymi immunitetami dla ludności wsi klasztornych, wystawiony przez dziada swego, Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego a następnie wylicza wszystkie wsie i ich przynależności (jeziora, karczmy, cła), które sam nadał temu klasztorowi.

Dobeslaus → Dobiesław

53/1444/0/1/10

Henryk I, książę śląski, głogowski, wielkopolski oznajmia, że w jego i jego baronów obecności Mojko, syn zmarłego Wojciecha (Alberti), dziedzic wsi Wławie w dystrykcie krzywińskim, darował tę wieś klasztorowi w Lubiniu. Na prośbę Marcina, opata w Lubiniu książę  zatwierdził tę darowiznę i przekazał tę wieś klasztorowi.

Dobrogost → Dobrogost

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jana i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dzięsieciny.

Szukaj w Archiwach

Dobrogostius → Dobrogost

53/1461/0/1/6

Włodzisław Odonicz, książę kaliski, nadaje wieś Ołobok i wiele innych wsi, które zarazem uzyskują różne wolności od ciężarów prawa książęcego i częściowy immunitet sądowy w celu pobudowania przez siostry reguły cysterskiej klasztoru. Zaś Henryk, arcybiskup gnieźnieński nadaje temuż klasztorowi w Ołoboku dziesięcinę z wsi położonych między strumieniami Ołobokiem i Baryczka.

Dolbertus → Dolbert

53/1444/0/1/9

Mikołaj, wojewoda kaliski i Mirosław, kasztelan bniński oznajmiają, że wobec ich sądu dziedzice wsi Łagowo: Tomasz i Stanisław, synowie zmarłego Dolberta oraz Witosław, syn zmarłego Jakuba, a mianowicie: pierwsi dwaj całe swoje części tego dziedzictwa, Witosław zaś połowę swojej części, sprzedali klasztorowi lubińskiemu. Syn zaś Jakuba, Maciej część swoją przeznaczył dla tegoż klasztoru, a synowie jego rezygnowali ją klasztorowi.

Domaratus → Domarat

53/1454/0/1/30

Domarat, starosta Królestwa Polskiego oznajmia, że w jego i innych rycerzy obecności, Mikołaj, kasztelan starogrodzki, wieś swoją Rokitno zamienił na wsie Muchocin i Radgoszcz, należące do Mikołaja, opata i samego klasztoru we wsi Samrzco [=Zemsko]. Ze swej strony starosta kmieci rokitnickich, tak długo jak będzie w posiadaniu zamku międzyrzeckiego, uwalnia od prac i powód zwykłych w tej kasztelanii.

Dominicus → Dominik

53/1444/0/1/10

Henryk I, książę śląski, głogowski, wielkopolski oznajmia, że w jego i jego baronów obecności Mojko, syn zmarłego Wojciecha (Alberti), dziedzic wsi Wławie w dystrykcie krzywińskim, darował tę wieś klasztorowi w Lubiniu. Na prośbę Marcina, opata w Lubiniu książę  zatwierdził tę darowiznę i przekazał tę wieś klasztorowi.

Eustachius → Eustachy

53/1454/0/1/46 (obiekt nr 5)

​​Eustachiusz, komes, oznajmia, że z bratem swoim, Wojcieszkiem [Voiseschkone] za zgodą swoich sukcesorów, darowali klasztorowi cystersów w Dobryługo dziedzinę zwaną Zambercz [Zemsko] z myślą aby klasztor w niej wybudowano. Świadkami: komes Przedpełk, palatyn; komes Herkenbold, palatyn; komes Gosław, kasztelan santocki; komes Andrzej, kasztelan wieleński; komes Beniamin, kasztelan międzyrzecki; Jarosław de Corsike; Maciej, notariusz dworu i inni.

Fredericus → Fryderyk

53/1459/0/1/2

Henryk, książę śląski i pan na Głogowie, przedstawiając okoliczności, w jakich klasztor w Wieleniu stał się właścicielem wsi Starkowo i Poladowo, zatwierdza własności klasztoru odnośnie tych wsi, poddaje klasztor tylko sądownictwu książęcemu i uwalnia go od wszelkich służebności i podatków, obecnych i przyszłych.

Folbertus → Folbert

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jana i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesięciny.

Szukaj w Archiwach

Friczko → Fryczko

53/1444/0/1/324

Henryk, książę Śląska, pan Głogowa i królestwa wielkopolskiego potwierdza klasztorowi benedyktynów w Lubiniu wszelkie nadania i wolności przyznane mu przez książąt wielkopolskich Przemysła i Bolesława; ze swojej strony uwalnia klasztor od wszelkich powinności i danin z wyjątkiem „collecta servata pro nobis” oraz od jurysdykcji sądów książęcych – mieszkańców Krzywinia, Święciechowej i wsi klasztornych, a dochody z tego sądownictwa przyznaje opatowi lubińskiemu.

Fulco → Fulko

1461/0/1/16 (obiekt nr 5)

Przemysł (I) i Bolesław (Pobożny), książęta Polski, nadają klasztorowi cysterek w Ołoboku prawo wolnego targu w Łubnicy i w Ołoboku, a czterem wsiom, których usytuowanie dokładniej określają – nadają wolności i zezwalają lokować je na prawie średzkim.

Gerardus → Gerard

53/1461/0/1/6

Włodzisław Odonicz, książę kaliski, nadaje wieś Ołobok i wiele innych wsi, które zarazem uzyskują różne wolności od ciężarów prawa książęcego i częściowy immunitet sądowy w celu pobudowania przez siostry reguły cysterskiej klasztoru. Zaś Henryk, arcybiskup gnieźnieński nadaje temuż klasztorowi w Ołoboku dziesięcinę z wsi położonych między strumieniami Ołobokiem i Baryczka.

Gnevomirus → Gniewomir

53/905/0/1.1/1

Przemysł II, książę wielkopolski, daje biskupowi poznańskiemu Janowi Herbutowi i kapitule katedralnej poznańskiej wieś książęcą Stęszewko („Stosewo”) i część wsi Młodasko („Mloda”), z wszystkimi prawami, pożytkami i wolnościami, jakie mają inne wsie kościoła katedralnego poznańskiego, natomiast uzyskaną od biskupa w wyniku tej zamiany wieś dotąd kościelną Krosno, leżącą nad rzeczką Mosiną, z takimi samymi prawami, przy poparciu biskupa i kapituły poznańskiej daje Mikołajowi [Przedpełkowicowi], wojewodzie kaliskiemu w dziedziczne posiadanie.

Gostec → Gostek

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Gotewinus → Gotwin

53/1444/0/1/9

Mikołaj, wojewoda kaliski i Mirosław, kasztelan bniński oznajmiają, że wobec ich sądu dziedzice wsi Łagowo: Tomasz i Stanisław, synowie zmarłego Dolberta oraz Witosław, syn zmarłego Jakuba, a mianowicie: pierwsi dwaj całe swoje części tego dziedzictwa, Witosław zaś połowę swojej części, sprzedali klasztorowi lubińskiemu. Syn zaś Jakuba, Maciej część swoją przeznaczył dla tegoż klasztoru, a synowie jego rezygnowali ją klasztorowi.

Guntherus → Gunter

53/1444/0/1/324

Henryk, książę Śląska, pan Głogowa i królestwa wielkopolskiego potwierdza klasztorowi benedyktynów w Lubiniu wszelkie nadania i wolności przyznane mu przez książąt wielkopolskich Przemysła i Bolesława; ze swojej strony uwalnia klasztor od wszelkich powinności i danin z wyjątkiem „collecta servata pro nobis” oraz od jurysdykcji sądów książęcych – mieszkańców Krzywinia, Święciechowej i wsi klasztornych, a dochody z tego sądownictwa przyznaje opatowi lubińskiemu.

Hedviga → Jadwiga

53/1462/0/1/1

Przemysł, książę Polski (dux Polonie) nadaje klasztorowi cysterek w Owińskach, mianowicie – przeoryszy Jadwidze i całemu zgromadzeniu tegoż klasztoru dwie wsie dziedziczne zwane: Dobiegniew (Dobegneue) i Osieczno (Oszeczno) z wszelkimi przynależnościami i określa ich granice. Zezwala także temuż klasztorowi w Owińskach lokować na tym obszarze wsie i miasta i pobierać w nich dochody z ceł i sądownictwa. Nadaje także immunitet sądowy, zastrzegając sobie jedynie ciężkie przestępstwa do rozstrzygania. Uwalnia również mieszkańców tychże wsi od wszelkich obowiązków i powinności służebnych na rzecz księcia wykonywanych.

Heclinus → Heklin

53/1444/0/1/2

Przemysł I, książę wielkopolski, w sporze między Heklinem, opatem klasztoru w Lubiniu a synami zmarłego Boguszy: Krzyżkiem (abl. Criscone) i Krystynem oraz ich krewniakami z Pożegowa i Tworzymirza (de Torozimirrz) zaprzeczającym, że wieś Cichowo prawem dziedzicznym darowana została temuż klasztorowi, wieś tę przysądza wymienionemu opatowi oraz jego konwentowi.

Henricus → Henryk

53/1444/0/1/9

Mikołaj, wojewoda kaliski i Mirosław, kasztelan bniński oznajmiają, że wobec ich sądu dziedzice wsi Łagowo: Tomasz i Stanisław, synowie zmarłego Dolberta oraz Witosław, syn zmarłego Jakuba, a mianowicie: pierwsi dwaj całe swoje części tego dziedzictwa, Witosław zaś połowę swojej części, sprzedali klasztorowi lubińskiemu. Syn zaś Jakuba, Maciej część swoją przeznaczył dla tegoż klasztoru, a synowie jego rezygnowali ją klasztorowi.

Iacobus → Jakub

Iacobus castellanus de Wyelen – Jakub kasztelan wieleński

53/1466/0/1/1

Przemysł (II) książę Polski nadaje grunty dominikanom we Wronkach w celu zbudowania klasztoru i kościoła oraz uposaża klasztor pod względem gospodarczym, a do czasu ukończenia budowy tegoż klasztoru i kościoła przyrzeka płacić corocznie 12 grzywien srebra. 

Ianco → Janek

sygn. 53/1467/0/1/31 (obiekt nr 5)

Przemysł (II), król Polski i książę Pomorza oddaje klasztor sióstr św. Dominika w Poznaniu pod patronat kościoła Marii Magdaleny w Poznaniu, nadaje tymże siostrom wsie Piątkowo i Rudnicze, potwierdza im wszelkie poprzednie nadania oraz wyposaża w immunitet gospodarczy i sądowy i bierze klasztor ten pod swoja opiekę.

Iarognevus → Jarogniew

53/1444/0/1/315

Michał Przedpełkowicz, komes, wojewoda kaliski i dziedzic Gostynia za zgodą biskupa poznańskiego Andrzeja, funduje szpital w Gostyniu i przyłącza doń kościół w Starym Gostyniu wraz z jego uposażeniem oraz przekazuje nowo utworzoną prepozyturę opatowi lubińskiemu Marcinowi i dodaje jeszcze do niej Stary Gostyń, młyn zwany „Sktobacz” i połowę jeziora Stybino (także kopie późniejszych potwierdzeń niniejszego nadania wraz z jego transumptami – potwierdzenie wystawione przez Andrzeja, biskupa poznańskiego 1443.07.04 w Poznaniu oraz ekstrakt z ksiąg konsystorskich poznańskich wpisu w 1538.01.30 dokumentu biskupa Andrzeja z 1443 r., zawierającego transumpt nadania z r. 1301.

Iarostius → Jarost

53/1444/0/1/3

Bolesław Pobożny, książę wielkopolski, na prośbę Jakuba, opata klasztoru w Lubiniu, zatwierdza temuż klasztorowi w transumpcie przywilej d.d. Lubiń, 1181.XII.26 z rozmaitymi immunitetami dla ludności wsi klasztornych, wystawiony przez dziada swego, Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego a następnie wylicza wszystkie wsie i ich przynależności (jeziora, karczmy, cła), które sam nadał temu klasztorowi.

Iarostus → Jarost

53/1444/0/1/1

Dokument podrobiony (rzekomy oryginał), wykonany w połowie XIII w. na imię Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego, który za radą baronów i na prośbę swego kapelana, opata Andrzeja odnowił przywilej wolności, nadany kościołowi Najświętszej Panny Marii i konwentowi benedyktynów w Lubiniu przez jego dziadów i ojca (tj. Mieszka III Starego), dodając szczegółowy immunitet skarbowy i sądowy, tj. zwolnił wszystkie wsie tegoż klasztoru i mieszkających w nich ludzi od ciężarów prawa polskiego, jak stróży, podworowego, powołowego, podymnego, powozowego, narzazu i przewodu, oraz od stawania przed sędziami książęcymi, pozostawiając wobec nich tylko sądy księcia lub opata, za pozwem opatrzonym pieczęcią książęca; wszystko pod warunkiem odprawiania za duszę księcia i jego przodków wieczystych modłów i dwóch mszy tygodniowo; wyliczył także wsie należące do klasztoru i dodał kilka nowych.

Iasco → Jasko / Jaśkon

53/1444/0/1/9

Mikołaj, wojewoda kaliski i Mirosław, kasztelan bniński oznajmiają, że wobec ich sądu dziedzice wsi Łagowo: Tomasz i Stanisław, synowie zmarłego Dolberta oraz Witosław, syn zmarłego Jakuba, a mianowicie: pierwsi dwaj całe swoje części tego dziedzictwa, Witosław zaś połowę swojej części, sprzedali klasztorowi lubińskiemu. Syn zaś Jakuba, Maciej część swoją przeznaczył dla tegoż klasztoru, a synowie jego rezygnowali ją klasztorowi.

Iohannes → Jan

Johannes dictus Bobin dapifer ducisse – Jan zwany Bobin stolnik księżnej

53/1461/0/1 (obiekt nr 3)

Bolesław (Wstydliwy), książę krakowski i sandomierski, zatwierdza darowiznę połowy wsi Uszwa (Vsua) na rzecz klasztoru cysterskiego w Ołoboku, dokonaną przez zmarłą już Racławę, wdowę po komesie Klemensie. Nadto darowała ona również połowę żupy bocheńskiej temuż klasztorowi, a druga połowa tej żupy miała przypaść jej córce zwanej „Visenege”, opatce klasztoru w Staniątkach (de Stanetek) po jej śmierci – klasztorowi ołobockiemu. Wspomnianą połowę wsi Uszwa klasztor w Ołoboku może sprzedać lub ustąpić jedynie klasztorowi w Staniątkach.

Ionata → Ionata

53/1444/0/1/315

Michał Przedpełkowicz, komes, wojewoda kaliski i dziedzic Gostynia za zgodą biskupa poznańskiego Andrzeja, funduje szpital w Gostyniu i przyłącza doń kościół w Starym Gostyniu wraz z jego uposażeniem oraz przekazuje nowo utworzoną prepozyturę opatowi lubińskiemu Marcinowi i dodaje jeszcze do niej Stary Gostyń, młyn zwany „Sktobacz” i połowę jeziora Stybino (także kopie późniejszych potwierdzeń niniejszego nadania wraz z jego transumptami – potwierdzenie wystawione przez Andrzeja, biskupa poznańskiego 1443.07.04 w Poznaniu oraz ekstrakt z ksiąg konsystorskich poznańskich wpisu w 1538.01.30 dokumentu biskupa Andrzeja z 1443 r., zawierającego transumpt nadania z r. 1301.

Kelcho → Kelchon

sygn. 53/1467/0/1/31 (obiekt nr 5)

Przemysł (II), król Polski i książę Pomorza oddaje klasztor sióstr św. Dominika w Poznaniu pod patronat kościoła Marii Magdaleny w Poznaniu, nadaje tymże siostrom wsie Piątkowo i Rudnicze, potwierdza im wszelkie poprzednie nadania oraz wyposaża w immunitet gospodarczy i sądowy i bierze klasztor ten pod swoja opiekę.

Laurentius → Wawrzyniec

53/1461/0/1/6

Włodzisław Odonicz, książę kaliski, nadaje wieś Ołobok i wiele innych wsi, które zarazem uzyskują różne wolności od ciężarów prawa książęcego i częściowy immunitet sądowy w celu pobudowania przez siostry reguły cysterskiej klasztoru. Zaś Henryk, arcybiskup gnieźnieński nadaje temuż klasztorowi w Ołoboku dziesięcinę z wsi położonych między strumieniami Ołobokiem i Baryczka.

Lesota → Lesota

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Ludolfus → Ludolf

53/1459/0/1/2

Henryk, książę śląski i pan na Głogowie, przedstawiając okoliczności, w jakich klasztor w Wieleniu stał się właścicielem wsi Starkowo i Poladowo, zatwierdza własności klasztoru odnośnie tych wsi, poddaje klasztor tylko sądownictwu książęcemu i uwalnia go od wszelkich służebności i podatków, obecnych i przyszłych.

Lutognev → Lutogniew

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Mathias → Maciej

53/1444/0/1/3

Bolesław Pobożny, książę wielkopolski, na prośbę Jakuba, opata klasztoru w Lubiniu, zatwierdza temuż klasztorowi w transumpcie przywilej d.d. Lubiń, 1181.XII.26 z rozmaitymi immunitetami dla ludności wsi klasztornych, wystawiony przez dziada swego, Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego a następnie wylicza wszystkie wsie i ich przynależności (jeziora, karczmy, cła), które sam nadał temu klasztorowi.

Mesicone → Mieszko

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jana i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesięciny.

Szukaj w Archiwach

Miroslaus → Mirosław

53/1444/0/1/9

Mikołaj, wojewoda kaliski i Mirosław, kasztelan bniński oznajmiają, że wobec ich sądu dziedzice wsi Łagowo: Tomasz i Stanisław, synowie zmarłego Dolberta oraz Witosław, syn zmarłego Jakuba, a mianowicie: pierwsi dwaj całe swoje części tego dziedzictwa, Witosław zaś połowę swojej części, sprzedali klasztorowi lubińskiemu. Syn zaś Jakuba, Maciej część swoją przeznaczył dla tegoż klasztoru, a synowie jego rezygnowali ją klasztorowi.

Mirozlaus → Mirosław

53/1461/0/1 (obiekt nr 3)

Bolesław (Wstydliwy), książę krakowski i sandomierski, zatwierdza darowiznę połowy wsi Uszwa (Vsua) na rzecz klasztoru cysterskiego w Ołoboku, dokonaną przez zmarłą już Racławę, wdowę po komesie Klemensie. Nadto darowała ona również połowę żupy bocheńskiej temuż klasztorowi, a druga połowa tej żupy miała przypaść jej córce zwanej „Visenege”, opatce klasztoru w Staniątkach (de Stanetek) po jej śmierci – klasztorowi ołobockiemu. Wspomnianą połowę wsi Uszwa klasztor w Ołoboku może sprzedać lub ustąpić jedynie klasztorowi w Staniątkach.

Mlodola → Młodoła

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Mol → Mol

53/1459/0/1/2

Henryk, książę śląski i pan na Głogowie, przedstawiając okoliczności, w jakich klasztor w Wieleniu stał się właścicielem wsi Starkowo i Poladowo, zatwierdza własności klasztoru odnośnie tych wsi, poddaje klasztor tylko sądownictwu książęcemu i uwalnia go od wszelkich służebności i podatków, obecnych i przyszłych.

Moyco → Mojek

53/1444/0/1/10

Henryk I, książę śląski, głogowski, wielkopolski oznajmia, że w jego i jego baronów obecności Mojko, syn zmarłego Wojciecha (Alberti), dziedzic wsi Wławie w dystrykcie krzywińskim, darował tę wieś klasztorowi w Lubiniu. Na prośbę Marcina, opata w Lubiniu książę  zatwierdził tę darowiznę i przekazał tę wieś klasztorowi.

Mscivugius → Mściwuj

53/1461/0/1 (obiekt nr 3)

Bolesław (Wstydliwy), książę krakowski i sandomierski, zatwierdza darowiznę połowy wsi Uszwa (Vsua) na rzecz klasztoru cysterskiego w Ołoboku, dokonaną przez zmarłą już Racławę, wdowę po komesie Klemensie. Nadto darowała ona również połowę żupy bocheńskiej temuż klasztorowi, a druga połowa tej żupy miała przypaść jej córce zwanej „Visenege”, opatce klasztoru w Staniątkach (de Stanetek) po jej śmierci – klasztorowi ołobockiemu. Wspomnianą połowę wsi Uszwa klasztor w Ołoboku może sprzedać lub ustąpić jedynie klasztorowi w Staniątkach.

Myron → Miron

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Nemera → Niemira

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Nicholaus → Mikołaj

Nicholay scriptoris curie nostre – Mikołaj pisarz naszej kurii

53/1461/0/1/5

Przemysł II, książę wielkopolski, zatwierdza darowiznę wsi Zajączkowo („Sagenckouo”) przez komesa Stojgniewa, kasztelana rudzkiego, na rzecz opatki Częstobrony i jej klasztoru w Ołoboku wraz z wszelkimi uwolnieniami, jakie Stojgniew dla wsi tej uzyskał, gdy ją otrzymał od Bolesława (Pobożnego), księcia wielkopolskiego.

Olbracht → Olbracht

53/1444/0/1/3

Bolesław Pobożny, książę wielkopolski, na prośbę Jakuba, opata klasztoru w Lubiniu, zatwierdza temuż klasztorowi w transumpcie przywilej d.d. Lubiń, 1181.XII.26 z rozmaitymi immunitetami dla ludności wsi klasztornych, wystawiony przez dziada swego, Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego a następnie wylicza wszystkie wsie i ich przynależności (jeziora, karczmy, cła), które sam nadał temu klasztorowi.

Pacozlawo → Pakosław

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jna i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesieciny.

Szukaj w Archiwach

Paulus → Paweł

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Pelca → Pełka

53/1461/0/1 (obiekt nr 3)

Bolesław (Wstydliwy), książę krakowski i sandomierski, zatwierdza darowiznę połowy wsi Uszwa (Vsua) na rzecz klasztoru cysterskiego w Ołoboku, dokonaną przez zmarłą już Racławę, wdowę po komesie Klemensie. Nadto darowała ona również połowę żupy bocheńskiej temuż klasztorowi, a druga połowa tej żupy miała przypaść jej córce zwanej „Visenege”, opatce klasztoru w Staniątkach (de Stanetek) po jej śmierci – klasztorowi ołobockiemu. Wspomnianą połowę wsi Uszwa klasztor w Ołoboku może sprzedać lub ustąpić jedynie klasztorowi w Staniątkach.

Petrcone → Pietrko

sygn. 53/1467/0/1/31 (obiekt nr 5)

Przemysł (II), król Polski i książę Pomorza oddaje klasztor sióstr św. Dominika w Poznaniu pod patronat kościoła Marii Magdaleny w Poznaniu, nadaje tymże siostrom wsie Piątkowo i Rudnicze, potwierdza im wszelkie poprzednie nadania oraz wyposaża w immunitet gospodarczy i sądowy i bierze klasztor ten pod swoja opiekę.

Philippus → Filip

53/1459/0/1/1

Przemysł II, książę Wielkopolski i krakowski, transumuje i zatwierdza dokument Bolesława (Pobożnego), księcia gnieźnieńskiego, i Przemysła, księcia poznańskiego z 6 I 1278 dla klasztoru w Paradyżu, z nadaniem wsi na udotowanie przyszłego klasztoru (tj. Wielenia wzgl. Przemętu) i do tej dotacji ze swej strony dołącza wieś Mochy.

Potrek → Piotrek

53/1444/0/1/1

Dokument podrobiony (rzekomy oryginał), wykonany w połowie XIII w. na imię Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego, który za radą baronów i na prośbę swego kapelana, opata Andrzeja odnowił przywilej wolności, nadany kościołowi Najświętszej Panny Marii i konwentowi benedyktynów w Lubiniu przez jego dziadów i ojca (tj. Mieszka III Starego), dodając szczegółowy immunitet skarbowy i sądowy, tj. zwolnił wszystkie wsie tegoż klasztoru i mieszkających w nich ludzi od ciężarów prawa polskiego, jak stróży, podworowego, powołowego, podymnego, powozowego, narzazu i przewodu, oraz od stawania przed sędziami książęcymi, pozostawiając wobec nich tylko sądy księcia lub opata, za pozwem opatrzonym pieczęcią książęca; wszystko pod warunkiem odprawiania za duszę księcia i jego przodków wieczystych modłów i dwóch mszy tygodniowo; wyliczył także wsie należące do klasztoru i dodał kilka nowych.

Predzlao → Przecław

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jana i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesieciny.

Szukaj w Archiwach

Pribzlaus → Przybysław

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Prsedpelco → Przedpełk

53/1444/0/1/315

Michał Przedpełkowicz, komes, wojewoda kaliski i dziedzic Gostynia za zgodą biskupa poznańskiego Andrzeja, funduje szpital w Gostyniu i przyłącza doń kościół w Starym Gostyniu wraz z jego uposażeniem oraz przekazuje nowo utworzoną prepozyturę opatowi lubińskiemu Marcinowi i dodaje jeszcze do niej Stary Gostyń, młyn zwany „Sktobacz” i połowę jeziora Stybino (także kopie późniejszych potwierdzeń niniejszego nadania wraz z jego transumptami – potwierdzenie wystawione przez Andrzeja, biskupa poznańskiego 1443.07.04 w Poznaniu oraz ekstrakt z ksiąg konsystorskich poznańskich wpisu w 1538.01.30 dokumentu biskupa Andrzeja z 1443 r., zawierającego transumpt nadania z r. 1301.

Predwoy → Przedwój

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jna i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesieciny.

Szukaj w Archiwach

Raphael → Rafał

53/1459/0/1/2

Henryk, książę śląski i pan na Głogowie, przedstawiając okoliczności, w jakich klasztor w Wieleniu stał się właścicielem wsi Starkowo i Poladowo, zatwierdza własności klasztoru odnośnie tych wsi, poddaje klasztor tylko sądownictwu książęcemu i uwalnia go od wszelkich służebności i podatków, obecnych i przyszłych.

Raduano → Radwan

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jna i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesieciny.

Szukaj w Archiwach

Ratzlava → Racława

Rarzlava relicta comtis Clementis – Racława wdowa po komesie Klemensie

53/1461/0/1 (obiekt nr 3)

Bolesław (Wstydliwy), książę krakowski i sandomierski, zatwierdza darowiznę połowy wsi Uszwa (Vsua) na rzecz klasztoru cysterskiego w Ołoboku, dokonaną przez zmarłą już Racławę, wdowę po komesie Klemensie. Nadto darowała ona również połowę żupy bocheńskiej temuż klasztorowi, a druga połowa tej żupy miała przypaść jej córce zwanej „Visenege”, opatce klasztoru w Staniątkach (de Stanetek) po jej śmierci – klasztorowi ołobockiemu. Wspomnianą połowę wsi Uszwa klasztor w Ołoboku może sprzedać lub ustąpić jedynie klasztorowi w Staniątkach.

Rosko → Rosko

Rosko venator Kalisiensis – Rosko łowczy kaliski

53/1461/0/1/5

Przemysł II, książę wielkopolski, zatwierdza darowiznę wsi Zajączkowo („Sagenckouo”) przez komesa Stojgniewa, kasztelana rudzkiego, na rzecz opatki Częstobrony i jej klasztoru w Ołoboku wraz z wszelkimi uwolnieniami, jakie Stojgniew dla wsi tej uzyskał, gdy ją otrzymał od Bolesława (Pobożnego), księcia wielkopolskiego.

Sandivoy → Sędziwój

Sandivoy subcamerarii Kalisiensium – Sędziwój podkomorzy kaliski

53/1461/0/1/5

Przemysł II, książę wielkopolski, zatwierdza darowiznę wsi Zajączkowo („Sagenckouo”) przez komesa Stojgniewa, kasztelana rudzkiego, na rzecz opatki Częstobrony i jej klasztoru w Ołoboku wraz z wszelkimi uwolnieniami, jakie Stojgniew dla wsi tej uzyskał, gdy ją otrzymał od Bolesława (Pobożnego), księcia wielkopolskiego.

Scarbimius → Skarbmir

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Schibanus → Żyban

53/1459/0/1/2

Henryk, książę śląski i pan na Głogowie, przedstawiając okoliczności, w jakich klasztor w Wieleniu stał się właścicielem wsi Starkowo i Poladowo, zatwierdza własności klasztoru odnośnie tych wsi, poddaje klasztor tylko sądownictwu książęcemu i uwalnia go od wszelkich służebności i podatków, obecnych i przyszłych.

Segota → Żegota

1461/0/1/16 (obiekt nr 5)

Przemysł (I) i Bolesław (Pobożny), książęta Polski, nadają klasztorowi cysterek w Ołoboku prawo wolnego targu w Łubnicy i w Ołoboku, a czterem wsiom, których usytuowanie dokładniej określają – nadają wolności i zezwalają lokować je na prawie średzkim.

Sfethoslaus → Świętosław

53/1444/0/1/9

Mikołaj, wojewoda kaliski i Mirosław, kasztelan bniński oznajmiają, że wobec ich sądu dziedzice wsi Łagowo: Tomasz i Stanisław, synowie zmarłego Dolberta oraz Witosław, syn zmarłego Jakuba, a mianowicie: pierwsi dwaj całe swoje części tego dziedzictwa, Witosław zaś połowę swojej części, sprzedali klasztorowi lubińskiemu. Syn zaś Jakuba, Maciej część swoją przeznaczył dla tegoż klasztoru, a synowie jego rezygnowali ją klasztorowi.

Slaventa → Sławęta

53/1444/0/1/315

Michał Przedpełkowicz, komes, wojewoda kaliski i dziedzic Gostynia za zgodą biskupa poznańskiego Andrzeja, funduje szpital w Gostyniu i przyłącza doń kościół w Starym Gostyniu wraz z jego uposażeniem oraz przekazuje nowo utworzoną prepozyturę opatowi lubińskiemu Marcinowi i dodaje jeszcze do niej Stary Gostyń, młyn zwany „Sktobacz” i połowę jeziora Stybino (także kopie późniejszych potwierdzeń niniejszego nadania wraz z jego transumptami – potwierdzenie wystawione przez Andrzeja, biskupa poznańskiego 1443.07.04 w Poznaniu oraz ekstrakt z ksiąg konsystorskich poznańskich wpisu w 1538.01.30 dokumentu biskupa Andrzeja z 1443 r., zawierającego transumpt nadania z r. 1301.

Sobesir → Sobiesir

53/1459/0/1/2

Henryk, książę śląski i pan na Głogowie, przedstawiając okoliczności, w jakich klasztor w Wieleniu stał się właścicielem wsi Starkowo i Poladowo, zatwierdza własności klasztoru odnośnie tych wsi, poddaje klasztor tylko sądownictwu książęcemu i uwalnia go od wszelkich służebności i podatków, obecnych i przyszłych.

Sobezhirus → Sobiech

53/1444/0/1/10

Henryk I, książę śląski, głogowski, wielkopolski oznajmia, że w jego i jego baronów obecności Mojko, syn zmarłego Wojciecha (Alberti), dziedzic wsi Wławie w dystrykcie krzywińskim, darował tę wieś klasztorowi w Lubiniu. Na prośbę Marcina, opata w Lubiniu książę  zatwierdził tę darowiznę i przekazał tę wieś klasztorowi.

Stoygnevus → Stojgniew

53/1461/0/1/5

Przemysł II, książę wielkopolski, zatwierdza darowiznę wsi Zajączkowo („Sagenckouo”) przez komesa Stojgniewa, kasztelana rudzkiego, na rzecz opatki Częstobrony i jej klasztoru w Ołoboku wraz z wszelkimi uwolnieniami, jakie Stojgniew dla wsi tej uzyskał, gdy ją otrzymał od Bolesława (Pobożnego), księcia wielkopolskiego.

Stresone → Streson

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jna i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesieciny.

Szukaj w Archiwach

Theodricus → Teodoryk

Theodoricus lector et confessor Ordinis Predicatorum – Teodoryk lektor i spowiednik z zakonu dominikanów

53/1466/0/1/1

Przemysł (II) książę Polski nadaje grunty dominikanom we Wronkach w celu zbudowania klasztoru i kościoła oraz uposaża klasztor pod względem gospodarczym, a do czasu ukończenia budowy tegoż klasztoru i kościoła przyrzeka płacić corocznie 12 grzywien srebra. 

Thilo → Thilo

53/1444/0/1/10

Henryk I, książę śląski, głogowski, wielkopolski oznajmia, że w jego i jego baronów obecności Mojko, syn zmarłego Wojciecha (Alberti), dziedzic wsi Wławie w dystrykcie krzywińskim, darował tę wieś klasztorowi w Lubiniu. Na prośbę Marcina, opata w Lubiniu książę  zatwierdził tę darowiznę i przekazał tę wieś klasztorowi.

Thomislaus → Tomisław

53/1466/0/1/1

Przemysł (II) książę Polski nadaje grunty dominikanom we Wronkach w celu zbudowania klasztoru i kościoła oraz uposaża klasztor pod względem gospodarczym, a do czasu ukończenia budowy tegoż klasztoru i kościoła przyrzeka płacić corocznie 12 grzywien srebra. 

Tylo → Tylo

53/1459/0/1/1

Przemysł II, książę Wielkopolski i krakowski, transumuje i zatwierdza dokument Bolesława (Pobożnego), księcia gnieźnieńskiego, i Przemysła, księcia poznańskiego z 6 I 1278 dla klasztoru w Paradyżu, z nadaniem wsi na udotowanie przyszłego klasztoru (tj. Wielenia wzgl. Przemętu) i do tej dotacji ze swej strony dołącza wieś Mochy.

Ubislaus → Ubisław

Ubislaus pincerna Kalisiensis – Ubisław podczaszy kaliski

53/1461/0/1/5

Przemysł II, książę wielkopolski, zatwierdza darowiznę wsi Zajączkowo („Sagenckouo”) przez komesa Stojgniewa, kasztelana rudzkiego, na rzecz opatki Częstobrony i jej klasztoru w Ołoboku wraz z wszelkimi uwolnieniami, jakie Stojgniew dla wsi tej uzyskał, gdy ją otrzymał od Bolesława (Pobożnego), księcia wielkopolskiego.

Vincentius → Wincenty / Wincent

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Violla → Wioletta

53/1461/0/1/16 (obiekt nr 8)

Viola, księżniczka kaliska i rudzka, wraz z synem Władysławem, kasztelanem krakowskim, zezwalają lokować wsie Łubnica i Konarzew na prawie średzkim.

Visenega → Wisieniega

Visenega magistra de Stanetek – Wisieniega mistrzyni ze Staniątek

53/1461/0/1 (obiekt nr 3)

Bolesław (Wstydliwy), książę krakowski i sandomierski, zatwierdza darowiznę połowy wsi Uszwa (Vsua) na rzecz klasztoru cysterskiego w Ołoboku, dokonaną przez zmarłą już Racławę, wdowę po komesie Klemensie. Nadto darowała ona również połowę żupy bocheńskiej temuż klasztorowi, a druga połowa tej żupy miała przypaść jej córce zwanej „Visenege”, opatce klasztoru w Staniątkach (de Stanetek) po jej śmierci – klasztorowi ołobockiemu. Wspomnianą połowę wsi Uszwa klasztor w Ołoboku może sprzedać lub ustąpić jedynie klasztorowi w Staniątkach.

Vislaus → Wisław

53/1444/0/1/9

Mikołaj, wojewoda kaliski i Mirosław, kasztelan bniński oznajmiają, że wobec ich sądu dziedzice wsi Łagowo: Tomasz i Stanisław, synowie zmarłego Dolberta oraz Witosław, syn zmarłego Jakuba, a mianowicie: pierwsi dwaj całe swoje części tego dziedzictwa, Witosław zaś połowę swojej części, sprzedali klasztorowi lubińskiemu. Syn zaś Jakuba, Maciej część swoją przeznaczył dla tegoż klasztoru, a synowie jego rezygnowali ją klasztorowi.

Vithoslaus → Witosław

53/1444/0/1/9

Mikołaj, wojewoda kaliski i Mirosław, kasztelan bniński oznajmiają, że wobec ich sądu dziedzice wsi Łagowo: Tomasz i Stanisław, synowie zmarłego Dolberta oraz Witosław, syn zmarłego Jakuba, a mianowicie: pierwsi dwaj całe swoje części tego dziedzictwa, Witosław zaś połowę swojej części, sprzedali klasztorowi lubińskiemu. Syn zaś Jakuba, Maciej część swoją przeznaczył dla tegoż klasztoru, a synowie jego rezygnowali ją klasztorowi.

Vitus → Wit

53/1461/0/1/6

Włodzisław Odonicz, książę kaliski, nadaje wieś Ołobok i wiele innych wsi, które zarazem uzyskują różne wolności od ciężarów prawa książęcego i częściowy immunitet sądowy w celu pobudowania przez siostry reguły cysterskiej klasztoru. Zaś Henryk, arcybiskup gnieźnieński nadaje temuż klasztorowi w Ołoboku dziesięcinę z wsi położonych między strumieniami Ołobokiem i Baryczka.

Vlodomirius → Włodzimierz

53/1461/0/1/16 (obiekt nr 6)

Przemysł (I), książę Polski, zezwala Agacie – opatce klasztoru w Łubnicy, lokować na prawie niemieckim wsie Ołobok, Ochędzin (Ochandino), Mieleszyn i Skomlin. Mieszkańców tych wsi zwalnia od podatków, a także częściowo od jurysdykcji książęcej.

Vlost → Włostek

53/1444/0/1/1

Dokument podrobiony (rzekomy oryginał), wykonany w połowie XIII w. na imię Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego, który za radą baronów i na prośbę swego kapelana, opata Andrzeja odnowił przywilej wolności, nadany kościołowi Najświętszej Panny Marii i konwentowi benedyktynów w Lubiniu przez jego dziadów i ojca (tj. Mieszka III Starego), dodając szczegółowy immunitet skarbowy i sądowy, tj. zwolnił wszystkie wsie tegoż klasztoru i mieszkających w nich ludzi od ciężarów prawa polskiego, jak stróży, podworowego, powołowego, podymnego, powozowego, narzazu i przewodu, oraz od stawania przed sędziami książęcymi, pozostawiając wobec nich tylko sądy księcia lub opata, za pozwem opatrzonym pieczęcią książęca; wszystko pod warunkiem odprawiania za duszę księcia i jego przodków wieczystych modłów i dwóch mszy tygodniowo; wyliczył także wsie należące do klasztoru i dodał kilka nowych.

Voyzescko → Wojcieszek

53/1454/0/1/46 (obiekt nr 5)

​​Eustachiusz, komes, oznajmia, że z bratem swoim, Wojcieszkiem [Voiseschkone] za zgodą swoich sukcesorów, darowali klasztorowi cystersów w Dobryługo dziedzinę zwaną Zambercz [Zemsko] z myślą aby klasztor w niej wybudowano. Świadkami: komes Przedpełk, palatyn; komes Herkenbold, palatyn; komes Gosław, kasztelan santocki; komes Andrzej, kasztelan wieleński; komes Beniamin, kasztelan międzyrzecki; Jarosław de Corsike; Maciej, notariusz dworu i inni.

Vythoslaus → Witosław

53/1444/0/1/1

Dokument podrobiony (rzekomy oryginał), wykonany w połowie XIII w. na imię Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego, który za radą baronów i na prośbę swego kapelana, opata Andrzeja odnowił przywilej wolności, nadany kościołowi Najświętszej Panny Marii i konwentowi benedyktynów w Lubiniu przez jego dziadów i ojca (tj. Mieszka III Starego), dodając szczegółowy immunitet skarbowy i sądowy, tj. zwolnił wszystkie wsie tegoż klasztoru i mieszkających w nich ludzi od ciężarów prawa polskiego, jak stróży, podworowego, powołowego, podymnego, powozowego, narzazu i przewodu, oraz od stawania przed sędziami książęcymi, pozostawiając wobec nich tylko sądy księcia lub opata, za pozwem opatrzonym pieczęcią książęca; wszystko pod warunkiem odprawiania za duszę księcia i jego przodków wieczystych modłów i dwóch mszy tygodniowo; wyliczył także wsie należące do klasztoru i dodał kilka nowych.

Walterus → Walcerz

53/1461/0/1/6

Włodzisław Odonicz, książę kaliski, nadaje wieś Ołobok i wiele innych wsi, które zarazem uzyskują różne wolności od ciężarów prawa książęcego i częściowy immunitet sądowy w celu pobudowania przez siostry reguły cysterskiej klasztoru. Zaś Henryk, arcybiskup gnieźnieński nadaje temuż klasztorowi w Ołoboku dziesięcinę z wsi położonych między strumieniami Ołobokiem i Baryczka.

Wenceslaus → Wacław

53/1464/0/1/4

Przemysł (I), książę Polski, wraz z bratem Bolesławem i matką Jadwigą nadają braciom dominikanom ziemię nad Wartą w Poznaniu dla pobudowania klasztoru oraz przekazują im kościół św. Gotarda, który otrzymał książę od biskupa poznańskiego Bogufała w zamian za kościół św. Wojciecha, dokąd przeniesiony został również duchowny z kościoła św. Gotarda.

Weneceslaus → Wacław

53/1444/0/1/1

Dokument podrobiony (rzekomy oryginał), wykonany w połowie XIII w. na imię Władysława III Laskonogiego, księcia wielkopolskiego, który za radą baronów i na prośbę swego kapelana, opata Andrzeja odnowił przywilej wolności, nadany kościołowi Najświętszej Panny Marii i konwentowi benedyktynów w Lubiniu przez jego dziadów i ojca (tj. Mieszka III Starego), dodając szczegółowy immunitet skarbowy i sądowy, tj. zwolnił wszystkie wsie tegoż klasztoru i mieszkających w nich ludzi od ciężarów prawa polskiego, jak stróży, podworowego, powołowego, podymnego, powozowego, narzazu i przewodu, oraz od stawania przed sędziami książęcymi, pozostawiając wobec nich tylko sądy księcia lub opata, za pozwem opatrzonym pieczęcią książęca; wszystko pod warunkiem odprawiania za duszę księcia i jego przodków wieczystych modłów i dwóch mszy tygodniowo; wyliczył także wsie należące do klasztoru i dodał kilka nowych.

Wloston → Włoston

53/1457/0/1/31

Władysław, książę Polski oznajmia w dzień świętego Wojciecha (in festo sancti Adalberti), że zatwierdza nadanie dokonane przez Sędziwoja, kantora kościoła gnieźnieńskiego na rzecz klasztoru w Łeknie, miejscowości dziedzicznej Obra z należącymi doń miejscowościami i wsiami: Gorca, Gromadzino, Godlewo, Krutie, Jasiniec i Mokry Lutolek w celu pobudowania klasztoru tamże.

Wuyko → Wujko

53/1459/0/1/2

Henryk, książę śląski i pan na Głogowie, przedstawiając okoliczności, w jakich klasztor w Wieleniu stał się właścicielem wsi Starkowo i Poladowo, zatwierdza własności klasztoru odnośnie tych wsi, poddaje klasztor tylko sądownictwu książęcemu i uwalnia go od wszelkich służebności i podatków, obecnych i przyszłych.

Wysslaus → Wisław

53/1456/0/-/5

Wisław, biskup włocławski, za radą i zgodą swojej kapituły, klasztorowi cystersów w Łeknie nadaje dziesięciny z wsi Połęczyn (Polusyno) i Bruthnyno, w zamian za co otrzymuje dwie wsie klasztorne: Smolno (Smolino) i Zhelibore (Zeliborze: osada znikła; dawniej w obszarze Smolna).

Zbilut → Zbylut

53/1456/0/-/1

Zbilut [z Panigrodza], możnowładca i rycerz polski, dawny kasztelan łekneński zawiadamia, że założył i zbudował klasztor na terenie swojej wolnej ojcowizny i uposażył go częścią swojego dziedzicznego majątku, a mianowicie trzema wsiami: Rgielskiem z jeziorem, Straszewem i Panigrodzem oraz tymże grodem w Łeknie z przyległościami wraz z targiem i karczmą tamże, i do tego klasztoru sprowadził mnichów cysterskich, oraz że fundacja ta została zatwierdzona obecnością Mieszka III Starego, księcia wielkopolskiego i zabezpieczona pieczęcią Jana, arcybiskupa gnieźnieńskiego, a także umocniona klątwą tegoż biskupa Jna i biskupa poznańskiego Stefana. Dokument wymienia nazwy wsi nadanych klasztorowi przez księcia krakowskiego Bolesława i komesów: Przecława, Prandotę, Przedwoja, Brodzisława, żonę i synów Zbiluta, Sławnika, Piotra, Ogierza oraz mnicha Filipa, a także nazwy wsi, z których nadano klasztorowi dziesieciny.

Szukaj w Archiwach

Yasaia → Izajasz

1461/0/1/16 (obiekt nr 5)

Przemysł (I) i Bolesław (Pobożny), książęta Polski, nadają klasztorowi cysterek w Ołoboku prawo wolnego targu w Łubnicy i w Ołoboku, a czterem wsiom, których usytuowanie dokładniej określają – nadają wolności i zezwalają lokować je na prawie średzkim.